Zalencentra Westland is een van de drie genomineerden voor de Patijnenburg Participatieprijs. Ronald van Gaalen, beheerder van De Kiem in ‘s-Gravenzande, vertelt waarom.
“Wij zijn van oorsprong aan de kerk verbonden. Vanuit die gedachte vinden wij het eigenlijk vanzelfsprekend om mensen die het moeilijk hebben te helpen. Zo zijn wij betrokken bij Beursvloer Westland en hebben bewust daar een match met het Nederhofje en Vitis Welzijn. Omdat wij vinden dat echt iedereen welkom is in De Kiem wilden we mensen met afstand tot de arbeidsmarkt ook een kans bieden. Daarom zochten wij een aantal jaar geleden contact met Patijnenburg. Zij hadden verschillende kandidaten. Nu is het net als bij iedere sollicitant: er moet wel een goede klik zijn met het werk en de rest van de collega’s. Maar twee van de mensen pasten zo geweldig bij het team, dat we besloten om met hen verder te gaan.”
Een beetje spannend vond Ronald het eigenlijk wel: “We zijn niet zo heel groot. Als je in een team van 13 medewerkers 2 mensen uit een traject hebt lopen, heeft het natuurlijk best veel impact als het niet zou werken. Ik vond het daarom fijn dat ik en mijn team konden rekenen op begeleiding vanuit Patijnenburg. Dat was zeker in het begin heel erg fijn. Dan is het toch even zoeken naar de juiste insteek. Je weet niet precies wat je kunt zeggen en hoe je iemand verder kunt helpen. Na een tijdje liep het zo lekker, dat we geen begeleiding meer krijgen van Patijnenburg. De twee mensen van het participatietraject werden al snel gewone collega’s, die er helemaal bij hoorden.”
Om de kans van slagen zo groot mogelijk te maken kregen beide deelnemers ieder een eigen buddy, een collega die fungeerde als vertrouwenspersoon voor allerlei vragen. De twee kandidaten waren heel verschillend. De een was een herintreder met wat beperkingen, die startte met 9 uur per week werken. Al snel bleek dat hij binnen De Kiem prima mee kon draaien. Sinds 2023 heeft hij een vast contract van 20 uur per week, en werkt het als een tierelier.”
De andere deelnemer uit een participatietraject was een statushouder uit Somalië, vertelt Ronald. “Dat was wel lastig, omdat hij de Nederlandse taal bijna niet sprak. Dat was dus een kwestie van dingen voordoen, wat hij dan nadeed. Omdat het niet zo goed lukte met de inzet van een Taalmaatje, hebben zijn collega’s bijna automatisch die rol overgenomen. Soms zijn ze heel creatief, door bijvoorbeeld aan te geven welke tv-programma’s hij het beste kan kijken om de taal te leren. Klokhuis was bijvoorbeeld favoriet. Natuurlijk kost het soms extra tijd en wat geduld, maar echt: aandacht helpt!” Inmiddels heeft ook deze medewerker een vast contract gekregen, vertelt Ronald trots.
